Judaszowy atak przed Synodem

Grupa kilku osób postanowiła zrealizować film dokumentalny „Artykuł Osiemnasty” o braku równości małżeńskiej w Polsce. Wśród twórców znajdują się autorki prowadzące bloga trzyczęściowy garnitur i członkowie stowarzyszenia Miłość Nie Wyklucza. Do tej pory przeprowadzili wywiady między innymi z prof. Ewą Łętowską, prof. Zbigniewem Lwem-Starowiczam, dr. Adamem Bodnarem, czy Tomaszem Raczkiem.

Wczoraj do grona gości „Artykułu Osiemnastego” dołączył ksiądz Krzysztof Charamsa. Jest on członkiem watykańskiej Kongregacji Nauki Wiary, który parę dni temu na łamach „Tygodnika Powszechnego” opublikował artykuł „Teologia i przemoc” rozprawiający się argumentami i językiem księdza Oko. Wczoraj ksiądz Charamsa wyoutował się jako osoba homoseksualna.

Na prawicy rozpętała się burza.

Ale zdecydowanie najbardziej soczystym kawałkiem jest tekst redaktor naczelnej portalu wPolityce.pl, Marzeny Nykiel pt. „Judaszowy atak przed Synodem. Histeria ks. Charamsy to żałosna manipulacja tęczowego lobby”. Link pozwolę sobie pominąć.

Nykiel zaczyna od rozprawienia się z wystąpieniem księdza opublikowanym przez autorów filmu.

Gdy mówi o samobójstwie Dominika z Bieżunia, niemal łka.

„Kościół podle, ohydnie milczy, gdy Dominik z Bieżunia odbiera sobie życie, bo nie może wytrzymać homofobii, nienawiści. Kościół wtedy milczy i wszystko zostawia jakiejś tam prokuraturze”

— krzyczy, nie dostrzegając jak daleko się zapędził w swoim szale. O czym ma świadczyć obrona czternastoletniego chłopca przed zarzutem homoseksualizmu? Doskonale znamy tę demagogię środowisk LGBT, które nie bacząc na łamania prawa, które dopuszcza aktywność seksualną powyżej 15 roku życia, chciałoby, by 14-letnie dzieci potrafiły już wskazać swoją orientację seksualną a nawet decydować o płci społeczno-kulturowej.

Pani redaktor naczelna chyba nie do końca pamięta tę historię. Nie wiemy, czy Dominik z Bieżunia popełnił samobójstwo ze względu na swoją orientację seksualną. Wiemy natomiast, że doprowadziła go do tego przemoc psychiczna ze strony kolegów i koleżanek ze szkoły, którzy wmawiali mu bycie „pedałem”. Może ponowne obejrzenie reportażu „Uwagi” pomoże odświeżyć pamięć autorce „Pułapki gender”.

Następnie Nykiel przygląda się produkcji filmu „Artykuł Osiemnasty”.

Pieniędzy na produkcję najwyraźniej brakuje, bo realizatorzy ogłosili zbiórkę publiczną. Jak na razie zainteresowanie marne. Według planu muszą uzbierać 50 tys. złotych. Jak na razie 184 osoby wpłaciły łącznie ponad 18 tys. zł. Wynika z tego, że na głowę przypada lekko ponad 110 zł. Jak na wsparcie koronnego dzieła niewiele.

Tekst na portalu opublikowano niedługo po północy 3 października. O godzinie 12:30 tego samego dnia na stronie pomagam.pl jest już 29 731 złotych. A na zbiórkę został jeszcze grubo ponad miesiąc. Wszystkich zachęcam do pójścia w ślady 220 osób i wsparcia projektu nawet drobną sumą.

Czy gejowska spowiedź ks. Charamsy pomoże? Skoro zna to środowisko tak dogłębnie, musi wiedzieć, że jego celem nie jest, bynajmniej, zbliżenie się Kościoła i wkupienie w jego łaski. Mimo rozemocjonowania i histerii, musi mieć świadomość, że swoim rozedrganym wystąpieniem daje przeciwnikom Kościoła narzędzie do walki. Sieje zamęt wśród wiernych, podważa wiarygodność innych kapłanów i w bardzo poważnie rozbija Wspólnotę. Dlaczego więc to robi? Jest jednym z agentów, którzy po przejściu błyskawicznej ścieżki kariery, uderzają  od środka? A może zagubionym księdzem, na którego ktoś zebrał haki? Bez względu na przyczyny, skutek jest jasny.

Katoliczka nie bierze pod uwagę takiej możliwości, że ksiądz Charamsa działa z chęci uczynienia świata lepszym. Jakie to charakterystyczne dla polskich katolików kościoła zamkniętego.

Jego tęczowi „przyjaciele” triumfują, że udało im się znokautować Kościół. W końcu nie byle kto pojawił się w ich szeregach: „funkcjonariusz Kongregacji Nauki Wiary, drugi sekretarz Międzynarodowej Komisji Teologicznej, wykładowca Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego”. Tylko czekać aż ogłoszą kolejnych. Lada moment pojawi się jakaś zakonnica lesbijka albo inny nieobliczalny przypadek emocjonalny. Wszystko zgodnie z precyzyjnie rozpisaną gejowską strategią.

Spieszę sprostować: homoseksualizm nie jest „nieobliczalnym przypadkiem emocjonalnym”, a w szeregach kościoła już teraz znajdują się geje i lesbijki.

„Negatywny przegląd” jest na Facebooku i Twitterze. Zachęcam też do polubienia fanpage’a „Artykułu Osiemnastego„.

Reklamy

Państwo pod rządami PO dostało zawału

Marzena Nykiel (bohaterka moich dwóch poprzednich notek: Tęczowa indoktrynacja i Deklaracja wiary i sumienia nauczycieli polskich) jakiś czas temu dostała awans od braci Karnowskich na redaktora naczelnego portalu wPolityce.

nykiel4

Wystarczy przeczytać kilka artykułów pani redaktor (czy chociażby moją notkę), by przekonać się, że posiada ona wybitną umiejętność głoszenia prawdy.

Świeżo upieczona redaktor naczelny odłamu koncernu medialnego braci Karnowskich popełniła wczoraj tekst o nieprawidłowościach, jakie towarzyszą liczeniu głosów oddanych w ostatnich wyborach samorządowych (To nie jest awaria systemu informatycznego. Państwo pod rządami PO dostało zawału. Oby nie był śmiertelny).

nykiel5

Jednym z podstawowych warunków istnienia demokracji jest oddanie władzy w ręce obywateli. System, w którym każdy mieszkaniec ma władzę ustawodawczą, sprawdza się jednak miernie w państwach większych niż Ateny z epoki klasycznej. Oczywiście czasami może się zdarzyć, że demokracja bezpośrednia zadziała (na przykład w Szwajcarii i Krakowie). Zwykle konieczny jednak jest wybór przedstawicieli, którzy będą rządzić w imieniu mieszkańców. W związku z tym najważniejszym elementem demokracji pośredniej są wolne wybory. Skoro w 1989, 1992, 2007 i 2010 roku (a więc przez cały okres trwania III RP) dochodziło do manipulacji wyborczych, nie żyjemy w prawdziwej demokracji. Nasza odmiana jest co najwyżej ludowa, obywatelskamagdalenkowa, fasadowa, ewentualnie reprezentuje cywilizację śmierci. Na pewno nie spełnia warunków demokracji liberalnej, o jaką upomina się w ostatnich dniach prawica (zapewne nie do końca świadomie).

To wszystko wynika z pierwszego akapitu tekstu pani redaktor naczelnego. W następnym dostarcza jednak niezapomnianych wrażeń.

nykiel6

Czyżby pani redaktor naczelny zapomniała, co napisała parę sekund wcześniej? Skoro demokracja w Polsce się rozkłada, to znaczy że istnieje, bo dokonuje się w niej proces rozkładu. Z tego jasno wynika, że jakoś ten system ostatnio funkcjonował (podejrzewam, że głównie w latach 2005-2007), tylko teraz jest w stanie agonalnym.

Chyba że Tusk i jego banda są odpowiedzialni za odejście w ostatnim czasie od wysokich standardów politycznych wynikających z tradycji przedwojennej. Jeżeli pani Nykiel mówiła o tym, że były premier rozłożył demokrację kwietniową (oczywiście nie mam na myśli esbeckiej konstytucji pisanej pod dyktando starego komucha, której też zdarzyło się być przyjętą w kwietniu; co to to nie!), to oczywiście kajam się i przyznaję jej rację. Rzeczywiście, były premier Tusk spowodował permanentny rozkład tradycji sanacyjnych.

Trochę poważniej: pani Nykiel pisze, że od 1989 nie ma w Polsce demokracji. Potem stawia tezę, że ten ustrój przechodzi w naszym kraju kryzys. Przypominają mi się czasy liceum i przygotowywanie się do matury z historii. Jedną z pułapek zastawianych od czasu do czasu na maturzystów przez Centralną Komisję Egzaminacyjną był kryzys demokracji w Europie w dwudziestoleciu międzywojennym (polecam do czytania artykuł Polityki autorstwa jednego z najlepiej piszących polskich historyków). Zasadzka polegała na tym, że uczniowie często jednym tchem obok, między innymi Niemiec, Włoch, Polski i Bułgarii, wymieniają Rosję lub Związek Radziecki. Błąd merytoryczny, jaki popełniają, polega na tym, że w Rosji nigdy przed rewolucją październikową nie było demokracji, więc nie mogło dojść do jej kryzysu. Mam wrażenie, że pani redaktor naczelny popełniła błąd podobnego rodzaju.

nykiel7

Kim są owe ciała obce? Zakładam, że to wszystkie organizacje dążące do wprowadzenia cywilizacji śmierci, które swoim działaniem niszczą wartości bliskie wszystkim Prawdziwym Polakom. Na przykład grupy eksperckie takie jak Rzecznik Praw Obywatelskich (Raport pt. Przeciwdziałanie przemocy wobec kobiet, w tym kobiet starszych i kobiet z niepełnosprawnościami, ze szczególnym uwzględnieniem analizy zaczynającej się na stronie 30), Helsińska Fundacja Praw Człowieka (artykuł z kwartalnika fundacji na temat sytuacji osób LGBT w Polsce), Fundacja Batorego (raport na temat mowy nienawiści w Polsce, szczególnie część zaczynająca się na stronie 76), Komitet Bioetyki przy Prezydium PAN (stanowisko w sprawie klauzuli sumienia), czy Kongres Transportu Publicznego (Biała Księga Mobilności).

Pozostaje nam czekać na przewrót siłowy dokonany przez rowerzystów i maniaków tramwajów.

Fakt, że jesteśmy zdemoralizowani, nie podlega dyskusji. Codzienne parady równości źle wpływają na dzieci. Edukacja seksualna oddala dzieci od Boga. Rząd mamy wypełniony po brzegi zdeprawowanymi i terminalnie chorymi homoseksualistami. A z zarazą gender można walczyć, tylko najpierw trzeba uiścić dobrowolną darowiznę na rzecz organizatorów kursu.

Po tych mrożących krew w żyłach przykładach, zdezorientowany czytelnik zadaje sobie pytanie „co robić?”. Całe szczęście pani redaktor naczelny nie pozostawia nas bez pomocy.

nykiel8 nykiel9

Jeżeli spodobał Ci się ten wpis, to najwyższy czas (!) polubić fanpage bloga na facebooku i zacząć obserwować moje konto na Twitterze.

Tęczowa indoktrynacja

Zastanawiałem się przez chwilę, czy napisać o tym artykule na blogu (Marzena Nykiel, Tęczowa indoktrynacja, wSieci, nr 37/2014, strony 46-48, część artykułu dostępna na stronie wPolityce.pl). Przecież cała polska blogosfera i publicystyka urodziła wiele wartościowych tekstów o edukacji seksualnej, o inicjatywie STOP pedofilii, czy o domniemanym związku między męskim homoseksualizmem a pedofilią. Nie wiem, czy jestem w stanie napisać coś nowego i czy moje wynurzenia będą mogły jakoś przysłużyć się do obalania bzdur wypisywanych przez niepokornych (do których pani Nykiel przecież należy). Jednak spróbuję i podejmę się zdementowania fantazmatów (ostatnio ulubione słowo prawicowej publicystyki) wypisywanych przez autorkę.

Okazuje się, że nie ja jeden postanowiłem napisać coś na ten temat.  Trochę się mimo wszystko spóźniłem, bo pan Dzierżawski (pełnomocnik komitetu STOP pedofilii) powoływał się na artykuł z tygodnika Karnowskich w swoim sejmowym przemówieniu.

Warto najpierw wspomnieć kilka słów o autorce. Marzena Nykiel jest absolwentką Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (kierunki filozofia i dziennikarstwo) a także łódzkiej filmówki (kierunek produkcja filmowa). Publicystka związana z takimi mediami jak wSieci, wPolityce.pl, Głos Katolicki, a wcześniej także z Uważam Rze. Popełniła książkę zatytułowaną Pułapka gender, a film promujący tę pozycję można obejrzeć tutaj. W artykule we wSieci autorka najpierw atakuje minister Kluzik-Rostkowską za zablokowanie deklaracji wiary nauczyciela i krytykę akcji nadającej certyfikaty szkołom wolnym od gender. Następnie sama przechodzi do wygadywania bzdur na temat edukacji seksualnej (nawiasem mówiąc, okazuje się, że opisywane przez nią wydarzenia nie miały miejsca, ale o tym w dalszej części notki). Atakuje osoby stojące za Wolontariatem Równości i Queer, później łączy pojęcia homoseksualizmu z pedofilią, by na samym końcu wspomnieć o obywatelskiej inicjatywie STOP pedofilii, pod którą podpisało się 250 tysięcy osób.


Jeszcze kilka miesięcy temu Joanna Kluzik-Rostkowska nie chciała się wypowiadać na temat szkolnictwa, twierdząc, że się na nim nie zna.

Mocnymi słowami zaczyna swój artykuł pani Nykiel. Szkoda, że po godzinnym szukaniu w internecie nie znalazłem nic, co potwierdzałoby te słowa. Może nie umiem szukać? A może autorka dopowiedziała sobie, że Kluzik-Rostkowska nie zna się na edukacji? Bo nie ma dyplomu z pedagogiki? Pani Nykiel też nie ma dyplomu z pedagogiki. Oczywiście, jest lepiej wykształcona (bo ma więcej skończonych kierunków) niż obecna minister edukacji narodowej, a przecież o samej Kluzik-Rostkowskiej można spokojnie powiedzieć, że się na szkolnictwie nie zna. Abstrahując od tego wszystkiego, pani Nykiel sugeruje jednak, że jeszcze niedawno szefowa MEN sama przyznawała się do swojej ignorancji. Może ktoś będzie w stanie znaleźć takie wypowiedzi? Bo ja nie potrafię.

Szefowa resortu edukacji storpedowała więc raczkujący pomysł stworzenia deklaracji wiary dla nauczycieli. Katolików, którzy chcieliby się kierować sumieniem w procesie wychowawczym, pouczyła, czym grozi brak posłuszeństwa władzy.

W internecie krąży projekt deklaracji wiary nauczyciela. Początkowo chciałem z niego wypisać co ciekawsze fragmenty i je omówić, jednak zorientowałem się, że wrzuciłem cały tekst tego dziełka. Jeżeli ktoś jest zainteresowany zapoznaniem się z kwiatkami pokroju Boga-Prawdy, albowiem Jezus Pan powiedział o sobie, iż jest Prawdą największą Ego sum Veritas, to zapraszam do klikania w link i nabijania tej zacnej stronie wyświetleń.

Później jeszcze okazało się, że napisałem o owej deklaracji tyle, że starczyłoby na osobną notkę. Skoro więc pani Nykiel poświęca bardzo niewielki fragment swojego artykułu temu pomysłowi, to w moim wpisie polemizującym z tekstem z wSieci nie ma miejsca na gigantyczną dygresję, bo sam tekst jest już trochę tl;dr. Notka o deklaracji wiary nauczycieli będąca polemiką z samym projektem deklaracji dostępna jest tutaj.

Akcja [„Szkoła przyjazna rodzinie”] mająca na celu nadawanie certyfikatów szkołom wolnym od gender została natychmiast napiętnowana przez Kluzik-Rostkowską. Szefowa MEN nakazała mazowieckiemu kuratorium oświaty gruntownie prześwietlić sprawę.

Jaka szkoła ma szansę dostać certyfikat nadawany przez Centrum Wspierania Inicjatyw dla Życia i Rodziny? Ano taka szkoła, która organizuje warsztaty lub programy promujące rozwój osobisty i szanujący wartości i rolę rodziny. Ta sama szkoła ma obowiązek przeciwdziałać rozpowszechnianiu wśród uczniów wiedzy o możliwości wystąpienia różnicy między płcią społeczną lub kulturową, a płcią biologiczną. Powinna zapobiegać przekazywaniu dzieciom informacji skłaniających ich do przedwczesnej inicjacji seksualnej, a także nie dopuszczać do pomniejszania znaczenia rodziny i autorytetów. Innymi słowy, taka szkoła ma stanąć na pierwszym froncie walki z morderczą ideologią gender. Czyli uczyć, że homoseksualizm to choroba, transseksualiści to niebezpieczni dla otoczenia zboczeńcy, a spełnieniem marzeń każdej kobiety jest urodzenie i wychowywanie dziecka. Wydaje mi się, że o to chodziło twórcom tej oddolnej inicjatywy.

Dyrektor jednego z liceów alarmowała, że uczniowie nie mieli możliwości zrezygnowania z udziału w zajęciach [równościowych; warsztatach genderowych – określenia padające w tekście, przypis autora], a rodzice nie zostali o nich powiadomieni. Warsztaty genderowe odbywały się przy okazji ursynowskiego Tygodnia Równości, który burmistrz Guział rozpoczął wciągnięciem tęczowej flagi na maszt przed ratuszem Ursynowa.

Mówią, że w internecie jest wszystko. Jest też i źródło informacji o alarmie pani dyrektor (ten sam tekst znalazłem jeszcze na stronach prawy.pl i naszapolska.weebly.com). Nic więcej nie byłem w stanie znaleźć na temat tej wypowiedzi. Serio. Fronda, pch24 i inne chrześcijańsko-prawicowe portale piszą jedynie o skandalicznym wciąganiu gejowskiej flagi na maszt przed ratuszem na Ursynowie. Co jest dziwne, bo genderowe warsztaty i seksualizacja dzieci to przykłady ich ulubionych tematów. W kwestii wypowiedzi pani dyrektor na temat owych zajęć, musimy zawierzyć autorowi tego artykułu ukrywającemu się pod inicjałami BR. Ciężko jednak obronić twierdzenie, że dyrektor alarmowała, skoro robiła to anonimowo (na Ursynowie jest kilka liceów i ciężko zidentyfikować o które chodzi) i jej alarm opublikowany został tylko w trzech miejscach w internecie, a dodatkowo jest ukryty w długim tekście poświęconym w całości gejowskiej propagandzie.

Żeby rozwiać wątpliwości, wysłałem e-maila do sekretariatów publicznych liceów z Ursynowa (licea L. Kossutha, A. Kamińskiego i H. Modrzejewksiej). Zapytałem się, czy mogą potwierdzić, że dyrektor danej placówki jest autorem słów o tym, że uczniowie nie mogli opuścić warsztatów edukacyjnych oferowanych przez Wolontariat Równości. Gdy tylko dostanę odpowiedź, oczywiście opublikuję ją na blogu.

[Edit] Mija tydzień od wysłania e-maili i dalej nie otrzymałem odpowiedzi. Prawdopodobnie już ich nie dostanę.

Czym jest Tydzień Równości? To lokalna inicjatywa burmistrza Ursynowa mająca na celu uwrażliwienie mieszkańców na los wykluczonych społecznie członków różnych mniejszości. W 2014 roku zajęto się niepełnosprawnością, biedą i wykluczeniem ekonomicznym, wykluczeniem cyfrowym osób starszych, podejściem Polaków do narodów zza naszej wschodniej granicy i społecznością LGBT. Każdemu z tych tematów poświęcony był inny dzień.

Co więcej, okazuje się, że Fundacja Wolontariat Równości nie prowadziła w szkołach wspomnianych warsztatów genderowych, lecz organizowała zajęcia na temat wykluczenia ze względu na status materialny. Żaden z opisywanych przez panią Nykiel w dalszej części artykułu mężczyzn nie prowadził warsztatów, ponieważ żaden z nich nie ma do tego uprawnień. Fundacja zatrudniała trenerów i trenerki z certyfikatami (linkuję jeszcze raz artykuł z natemat.pl, bo w nim znajdują się wypowiedzi przedstawicieli fundacji).

Skoro jednak minister Kluzik-Rostkowska zobowiązuje teraz samorządy do nadzwyczajnej kontroli szkół, władze powinny wziąć pod lupę organizacje pozarządowe, aspirujące do roli edukatorów. Skoro nauczyciel nie może się kierować w nauczaniu wartościami, którymi żyje i które uważa za dobre w rozwoju osobowym oraz intelektualnym ucznia, tym bardziej nie powinni się nim kierować homoseksualiści i transwestyci prowadzący zajęcia z równości.

Pytanie tylko, czy ktoś zabrania nauczycielom kierowania się własnymi wartościami w uczeniu młodych? Bo wydawało mi się, że nie Kluzik-Rostkowska. Każdy nauczyciel ma prawo działać w pracy zgodnie ze swoim sumieniem, o ile nie łamie postanowień Karty Nauczyciela i Ustawy o systemie oświaty. Czyli równie dobrze może stosować środki proponowane przez psychologów humanistycznych, może też tresować dzieciaki w zgodzie z narzędziami, których dostarcza pedagogom psychologia behawioralna.

A oczywiście jedynym celem homoseksualistów i transwestytów jest seksualizacja dzieci i nakłanianie ich do korzystania z przemysłu pornograficznego. No i przecież powszechnie wiadomo, że wszyscy geje to pedofile. Ale o tym pani Nykiel jeszcze napisze w dalszej części swojego artykułu.

Dziś [Szymon] Niemiec „wyświęca” nowych duchownych, jeździ z rekolekcjami, odprawia „msze święte” i głosi kazania o Bożej miłości, która uszczęśliwia związki homoseksualne. Udawanie postępowych katolików w tęczowych stułach, które od biedy sprawdza się w rozwodnionej przestrzeni wiary za oceanem, w Polsce jest na szczęście jedynie marginalną przestrzenią aktywistów. Biorąc jednak na poważnie doniesienia o 200 tys. dolarów dotacji na promocję środowisk LGBT podczas Światowych Dni Młodzieży, można się spodziewać nagłej manifestacji wiary wśród homoseksualistów.

Znam osobiście kilka osób orientacji homoseksualnej, które są praktykującymi katolikami. Znam jeszcze więcej osób z tego środowiska, które do niedawna identyfikowały się z kościołem, lecz z różnych powodów już tego nie robią. Jako że moi znajomi nie są grupą reprezentatywną, wspomnę o istnieniu takiej grupy jak Wiara i Tęcza. Ale oczywiście polski internet krzyczy, że te 200 tysięcy dolarów, o których wspomina pani Nykiel, to pieniądze przeznaczone na rozbicie Światowych Dni Młodzieży w Krakowie.

No i jak ma się pogardliwe pisanie o innych wyznaniach do ekumenicznej nauki Jana Pawła II?

Sekretarzem zarządu fundacji [Wolontariat Równości] jest transseksualista Mariusz Drozdrowski, występujący w mediach i gejowskich happeningach jako „Jej Perfekcyjność” (…) Idąc w ślady uduchowienia Szymona Niemca, postarał się nawet o Stypendium im. Jana Pawła II, które przyznało mu działające przy warszawskim Ratuszu Centrum Myśli Jana Pawła II. Wyróżnienie to otrzymał „za działalność społeczną, naukową, promocję myśli Jana Pawła II”. Wygląda na to, że według Hanny Gronkiewicz-Waltz promocja myśli papieża miała miejsce na Paradach Równości albo na Marszu Szmat, które współorganizował „Jej Perfekcyjność” Drozdowicz. Być może przybijała się w wypowiedziach o tzw. pozytywnej pedofilii, od których autor blogów próbuje się teraz odciąć.

Popatrzmy na postulaty Parady Równości: żądanie wprowadzenia państwowej polityki antydyskryminacyjnej dotyczącej wszystkich mniejszości, wprowadzenia uregulowań prawnych dla osób transpłciowych, wprowadzenie regulacji prawnych chroniących przed mową nienawiści i przestępstw motywowanych nienawiścią wobec osób LGBTQ i kilka innych postulatów, których realizacja poprawiłaby znacząco sytuację osób należących do różnego rodzaju mniejszości.

Marsz szmat? Proszę, cytat za wikipedią: [protest] przeciwko uzasadnianiu lub usprawiedliwianiu zgwałceń w oparciu o wygląd zgwałconych kobiet.

Jak rozumiem, oba te marsze stanowią zagrożenie dla Kościoła, cywilizacji życia, tradycyjnego modelu rodziny i wszystkich heteroseksualnych mężczyzn, którzy zaczną być zachęcani do gwałtownego współżycia przez wyzywająco ubrane kobiety? Oczywiście, Jan Paweł II nie był przychylny postulatom ruchów dążących do egzekwowania praw osób homoseksualnych. To sprawia, że jestem w stanie zrozumieć oburzenie autorki na przyznanie takiej nagrody osobie odpowiedzialnej za organizację parady, której celem jest stworzenie ram prawnych pozwalających egzekwować te prawa.

Co do Jej Perfekcyjności – rzeczywiście na jej blogu pojawiło się kiedyś stwierdzenie o tym, że jest ona pedofilem. Podobnie jak stwierdzenie, że królowa Elżbieta II odwiedziła ją w mieszkaniu. Zresztą Drozdowski sam usprawiedliwia się tutaj i tutaj.

Organizatorzy [Parady Równości] do dziś chwalą się honorowymi gośćmi, których ściągnęli na tęczowe manifestacje. Wymieniają m.in. Volkera Becka, przewodniczącego partii Zielonych w Bundestagu. Nie wspominają jednak o jego aktywnej działalności na rzecz legalizacji pedofilii, jaką prowadził w latach 80.

Prawica też ma swoich wielkich bohaterów – na przykład profesora Chazana, słynnego abortera, który myśli o dzieciach, którym odebrał prawo do narodzin (innymi słowy je wyskrobał). Wiem, argument pokroju a w USA biją murzynów. Autorka jednak dokonuje rzeczy bardzo perfidnej, bo łączy dwa różne zjawiska – pedofilię i męski homoseksualizm. Sylwester prowadzący blog Pochodne kofeiny popełnił jakiś czas temu notkę, której przeczytanie polecam każdemu, kto nie wie, czym różnią się te dwa pojęcia (przepraszam, że znowu powołuję się na tego bloga, ale naprawdę jest on kopalnią świetnych i wartościowych tekstów na tematy związane z toczącą się w Polsce wojną światopoglądową).

Według zaleceń WHO „prawa seksualne stanowią fundamentalne i uniwersalne prawa człowieka”. Jedynym ograniczeniem jest zadawanie gwałtu drugiej osobie. Wśród 11 praw WHO wymienia „prawo do wyczerpującej edukacji seksualnej, która jest procesem trwającym od momentu narodzin przez całe życie”. Podkreśla, że w jego realizację „powinny być zaangażowane wszystkie instytucje społeczne”.

Czyżby MEN zostało już przekonane przez lobbystów LGBT do obrania nowego kursu na tęczową Europę? Wygląda na to, że nikt nie zadał sobie trudu dotarcia do przyczyn i uświadomienia skutków useksualniania dzieci.

Doprawdy nie wiem, w jakiej rzeczywistości żyje pani Nykiel, bo chyba nie jest to ta sama, w której znajduje się moja osoba. Otóż w mojej rzeczywistości istnieje coś takiego jak internet wyposażony w wyszukiwarkę, dzięki której każdy jest w stanie znaleźć terabajty materiałów pornograficznych. Czy autorka wyobraża sobie, że taka wyszukiwarka jak google prosi o skan dowodu osobistego w celu potwierdzenia pełnoletności przy wpisaniu hasła seks? W jaki sposób pani Nykiel chce chronić dzieci przed czerpaniem z pornografii wiedzy o życiu intymnym? Chce założyć blokadę rodzicielską na domowy komputer? Pani Nykiel sądzi, że to wystarczy? Że dziecko nie potrafi obejść tej blokady albo nie pójdzie gdzieś, gdzie dostęp do materiałów dla dorosłych jest nieograniczony? Od kiedy metodą edukacji jest milczenie na niewygodny temat?

W dzisiejszych czasach nikt nie musi dzieci seksualizować. Dorośli mogą jedynie dostarczać rzetelnej wiedzy na temat życia intymnego. Po to, by uniknąć niechcianej ciąży w wieku trzynastu lat, po to by uniknąć chorób wenerycznych w wieku lat dwunastu, po to, by dzieciak mający jedenaście lat wiedział, że wieczorne pieszczoty siusiaka z tatusiem czy z mamusią to wykorzystywanie seksualne.

Zainteresowanych większą ilością informacji na temat edukacji seksualnej odsyłam na stronę Grupy Edukatorów Seksualnych Ponton.

Rząd wykonuje posłusznie odgórne polecenia unijnego establishmentu. Pod obywatelską inicjatywą „STOP pedofilii” podpisało się 250 tys. osób. Żądają gwarancji, że dzieci nie będą poddawane seksualnej indoktrynacji w szkołach. 11 września projekt ten zostanie przedstawiony w Sejmie. Jaka będzie reakcja rządu? Czas na ruch pt. „sprawdzam”. Następna jest karta wyborcza.

I wszystko staje się jasne. Trzeba było odgrzać panikę przed edukatorami seksualnymi przed głosowaniem w sprawie zakazu seksualizacji dzieci w szkołach. Całe szczęście nie udało się przepchnąć projektu ustawy.

Jeżeli spodobał Ci się ten wpis, możesz polubić fanpage tego bloga na facebooku.